Hiç Kimse

Hiç Kimse

Sen miydin? Bu hevesim, incinmiş gururum, o yerleşik hüzünlerin resmi sen miydin. Var mıydın sahiden,? Yoksa kendi dram sahnemde oynadığım tek kişilik bir oyun muydu bu? Dar vakitlerinin davetsiz konuğu muydum? Rutubet kokan odaların yüzsüz misafiri, ne sandım ki kendimi…
Aklımın kıyısından ruhuma sesleniyorum!! Suskun duvarların arasından sızan duygusuzluğumun dibine vurmak üzereyken, Sol yanımdaki bu tutukluk da ne? Kalbimdeki bu hasret işkencesi? Sana dair özlemlerin henüz vadesi dolmamışken, o uslanmaz inadımı kırmalıyım.’Hiç kimse’ liğimi alıp gitmeliyim yorma(dan), bıktırma(dan). Şair ne güzel demiş;
Biliyorum Sana giden yollar kapalı,
Üstelik Sen de hiç bir zaman sevmedin beni. C.Süreya

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir