Yalnız Sohbet

Yalnız Sohbet

Sonra vazgeçmek istiyor insan, kendinden öte benliğinden, vatansal toprağından, balkondaki güvercinden, bahçedeki Çiçek’ten, bir çocuk özleminden, Anne şefkatinden ve herşeyin yolunda olduğu bir dönemde hiç tanımadığım bilmediğim bir kent’te kaybolmak istiyorum. Kendi kendine konuşmalı insan, silüetindeki aynalarda. Hasretin kıyısında mola veriyor ruhum zamansız, anlamsız bir yorgunluğun ertesini yaşıyorum saatin tik tak melodisinde. Çarmıha asılı ruhum, acınası bedenim ve intihar endişesi taşıyan düşüncelerim, uygun adımlarla sabaha koşan sessizliğim, biliyorum yaşadığım hayat bana ait değil, elest meclisindeki kargaşadan kaynaklandığını anımsıyor gibiyim. Ruhumun bedenime bir beden büyük gelmesi bu yüzden. Geçmişten, şimdiki zamana taşınan dost sohbeti tadında arkadaşlıkları özlüyor insan.

Comment (1)

Turxan için bir cevap yazın Cevabı iptal et

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir